وقتی آیت الله جنتی گفتند: "عده ای می خواهند( روز 13 آبان) ماهیت آمریكایی, اسرائیلی خود را نشان دهند." پر بی راه نگفتند. مطالب زیر رو که از این وبلاگ سبز نقل شده رو بخونید.

وبلاگ سبز: "ما ایرانی ها نشان داده ایم آنچه را طی ۵۸ سال به سبب کودتای آمریکایی ها بر

 ما گذشت نتوانسته ایم به راحتی فراموش کنیم. چرا که در این ۵۸ سال لااقل

 سه نسل از ایرانی ها به جای تجربه دمکراسی و آزادی در گیر تبعات استبدادی

 آن کودتا در دوران شاه و عکس العمل به آن کودتا در پس از انقلاب بوده اند. اما

اکنون پس از تجربه ای دردناک و در عین حال آموزنده به آن جا رسیده ایم که

بتوانیم آمریکا را ببخشیم."

کودتا و توطئه های امریکا رو شما(سبزها) فراموش کردید حالا شاید به راحتی نتونستید ولی فراموش کردید در صورتی که ما هنوز به سبب عدم تغییر برخوردهای امریکا با جمهوری اسلامی ایران فراموش نکردیم و دقیقا همون تجربه ای که شما میگید دردناک و در عین حال آموزنده  به ما اجازه بخشیدن امریکا رو نمیده.

وبلاگ سبز:"از سویی درک می کنیم که حمله به سفارت امریکا و گروگانگیری کارمندان آن از

سوی جوانان انقلابی ، آمریکاییها را عمیقا رنجانده است و فراموش کردن آن

برای آنها بسیار دشوار است ،

امیدواریم که آمریکا نیز ما را ببخشد ."

 این تیکه من رو یاد نظر یکی از دوستانم انداخت. این نظر: "ای تندرو بسیجی ریشوی قوی هیکل تا کی می‌خواهی به راه کجت ادامه دهی این راه تو به بیراهه می‌رود تو با این راهی که در پیش گرفتی هرگز نخواهی توانست که موجبات خوشنودی ارباب عالم حضرت اوباما رو کسب کنی هرگز امید نداشته باش که به گوشه‌ای از بهشت لاس‌وگاس دست پیدا کنی اوصیکم بالخضراء"

مردم جمهوری اسلامی ایران که نیازی به بخششه امریکا ندارند. ولی ما دعا می کنیم که امریکا شما سبزها رو ببخشه.

وبلاگ سبز: "ما پیشنهاد می کنیم روز ۱۳ آبان را به عنوان روز دوستی ملت های ایران و آمریکا

اعلام کنیم."

  بهم حق بدید این تیکه دیگه خیلی خنده داشت .

ملت ایران زیاد گفتند که با مردم امریکا مشکل ندارند . مشکل ما با سیاست های دولت امریکا هستش.

این است که آیت الله جنتی میگه: "این افراد حتی ممکن است شعار «زنده باد آمریکا» را نیز در این روز   (13 آبان) سر دهند."

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا(علیه السلام), ایها الساکن بارض طوس.

13 آبان روز مبارزه با استکبار یادتون نره.

اول از همه بگم که 13 آبان چه روزی هستش:

سيزدهم آبان سالگرد سه رويداد مهم در تاريخ ايران است تبعيد امام خميني به تركيه در 13 آبان 1343، كشتار دانش‌آموزان در 13 آبان 1357 در و تسخير لانه جاسوسی امريكا در 13 آبان 1358، این سه رویداد در شكل دادن به حركت انقلاب اسلامي نقش خاصي ايفا كردند. هويت هر سه رخداد، مبارزه با استكبار و عوامل آن است و به همين دليل اين روز «روز ملي مبارزه با استكبار» ناميده مي‌شود.

دیگه فکر نکنم بیشتر از این توضیح بخواد چون سیزده آبان روز ناآشنایی نیست. سیزده آبان مثل روز قدس روز بزرگی هست. ای بابا گفتم روزقدس...هنوز یادم نرفته که سبزها قصد تخریب این روز بزرگ رو داشتند. روزی که برای حمایت از مظلومین جهان پایه گذاری شد ولی در شعار عده ای این حمایت از مظلوم تبدیل شده بود به حمایت از ظالم.

خدا رو شکر با یاری خدا و هوشیاری مردم اون روز سبزها به خواسته خودشون نرسیدن. حالا نوبت رسیده به سیزده آبان و این روز رو هدف تخریب قرار دادن و دارن تبلیغات گسترده ای هم می کنند.

دوست داران انقلاب باید مانند روز قدس جلو تخریب این روز بزرگ توسط سبزها رو بگیرند.

وقتی این حرف رو به یکی از دوستان گفتم. اون به من گفت:"ما نباید مقابل اونا قرار بگیریم و ضد شعارهای اونا شعار بدیم چون در انتها به درگیری کشیده می شه و این موضوع به نفع اوناست"

ولی من بهش گفتم:"با جلوگیری از درگیری موافقم ولی با این که ما عقب بکشیم و این روز(سیزده آبان) رو دو دستی تقدیم سبزها بکنیم نه. کسانی مثل ما که خودمون رو دوستدار انقلاب و ولایت فقیه میدونیم نباید میدون رو خالی کنیم تا سبزها فکر کنند که هیچ کسی نیست تا جلوشون رو بگیره و هر کاری خواستند بکنند"

اگر ما میدون رو خالی کنیم می شه داستان قبل از انتخابات و تبلیغات خیابونی. وقتی به بعضی می گفتم بریم برای تبلیغات خیابونی اونا می گفتند که لازم نیست. سبزها هم توهم زدند که مردمی که می خوان رای بدن فقط همون هایی هستند که توی خیابون رقاصی راه انداختند و با همین طرز فکر اعتقاد پیدا کردند که بیشترند.

یا مثلا داستان دانشگاه تهران مرکز که توی دو تجمع اول سبزها عده ای میدون رو خالی گذاشتند و سبزها هر کاری می خواستند کردند. حالا باز خدا رو شکر چند تا با غیرت پیدا شد که بخوان توی تجمع سوم جلوی سبزها قرار بگیرند.

سیزده آبان هم باید روز جالبی بشه.

سبزها بدانند که من و بعضی دوستانم سیزده آبان حضور خواهیم داشت و نخواهیم گذاشت هر کاری خواستند بکنند.(این یه تیکه آخر رو با ژست دکتر احمدی نژاد بخونید)

شهادت سردار نور علی شوشتری و شهداء حادثه سیستان و بلوچستان رو هم به همه تسلیت میگم.

امیدوارم سیزده آبان هم تیر سبزها به سنگ بخوره.

کلیک کنید و ببینید که چوب خدا....

"خاطراتی جالب(باعث تاسف) از روز قدس, سال 88"

جمعه, 27 شهریور روز قدس بود.

امسال روز قدس تفاوت جالبی با سال های قبل داشت. موضوع جالب یا شاید هم بشه گفت دردناک امسال این بود که, تا به امسال روز قدس روزی بود که ما همیشه شعارهای مخالفان اسرائیل ظالم و فاسد رو می شنیدیم ولی امسال شعارهای دیگه ای هم شنیده شد. شعارهایی که نه تنها بر ضد اسرائیل نبود بلکه اون رو خوشحال هم کرد.

جالب تر اینکه هواداران کسی این حمایت همه جانبه رو از اسرائیل می کردند که ادعای پیروی از خط امام می کنه. اونم با شعار "جمهوری ایرانی". ولی من هرچی فکر می کنم می بینم امام گفتند: "جمهوری اسلامی ایران" نه یک کلمه کمتر یا بیشتر. یا مثلا شعار "نه غزه, نه لبنان, حنجره من فدای اسرائیل" خیلی جالب بود. البته عزیزان سبز شعارها و کارهای جالب دیگه ای هم کردند که من به بعضی از اونا فقط اشاره می کنم.

یه چیز جالب دیگه اینکه اون روز مردم مقابل مردم(سبز) قرار گرفته بودند. تا قبل از شروع نماز سبزها از میدون ولیعصر نتونستند تکون بخورند چون مردم جلوی اونا رو گرفته بودند و جرات درگیری و شعار ضد ولایت فقیه رو نداشتند; چون می دونستند اگه درگیری شروع بشه کیا درگیری رو تمومش می کنند. ولی وقتی مردم رفتند برای نماز راه برای سبزها باز شد و حالا جرات کرده بودند برای در و دیوار و البته ماشین هایی که نمازگذارها رو اورده بود شعار بدن.

گفتم نماز یاد یه چیز جالب دیگه افتادم. وقتی خطبه های نماز داشت شروع می شد من و دوستان با گفتن "عجلو به صلاة" مردم رو به سمت نماز دعوت می کردیم که خودشون رو به نماز برسونند. بین سبزها هم این کار رو می کردیم ولی با استقبال جالبی که بهش میگن "ناسزا" یا "فحش" رو به رو شدیم.

کار جالب بعدی اینا واقعا جالب بود. داشتم توی ولیعصر می رفتم دیدم توی اون خیابونی که منتهی میشه به وزارت بازرگانی(اسمش رو نمیدونم)  سبزها دارن فرار می کنند, فکر کردم حتما یگانی چیزی دنبالشون کرده که 100 یا 200 نفری دارن فرار می کنند. رفتم ببینم چی شده که یه چیزی دیدم که خندم گرفت, حدود 20 تا بچه بسیجی دنبال اونا می کردند اونا هم مثل چی فرار می کردند. مثل اینکه اونا شعار چرت و پرت داده بودند که اون 20 تا رو عصبانی کرده بود. بعد ما که اومدیم خیابون رو بریم بالا دو, سه تا سبز اومدن جلو ما رو گرفتند کلی خواهش که آقا نرید بالا.

ولی خودمونیم ما هم تیپ ترسناکی زده بودیم چفیه رو انداخته بودیم گردنمون. یه تیپی زده بودیم که یه جورایی آره دیگه)

چرا بعضي نمي خوان به اعتقادات ديگران احترام بذارن؟

ما الآن توي ماه رمضان هستيم و غالبا مردم هم روزه هستند. توي پست قبلي به اين اشاره کرده بودم که برخي نه تنها روزه نمي گيرن بلکه به روزه دارها هم با رفتارشون دهن کجي مي کنند.

يکي که به آلمان, اسپانيا و هند سفر کرده بود داشت از احترامي که اونجا به مسلمون ها گذاشته مي شه براي ما تعريف مي کرد. مي گفت: توي هند درسته که اکثرا مسلمون نيستن ولي ماه رمضان تقريبا براي تمام هند هستش و غير مسلمون ها به احترام مسلون ها برخي کارها رو انجام نميدن.

حالا ما توي کشوري زندگي مي کنيم که اکثرا مسلمون هستند و همين هم وطن هاي مسلمون هستند که به روزه دارها بي احترامي مي کنند.

برخي خانم ها هم که لطف مي کنند و با وضعي وحشتناک  ميان توي خيابون. اين واقعا يه دهن کجي به ماه رمضان و امت روزه دار هستش.

يکي از دوستان مي گفت: "همين هايي که تو ميگي تيپي وحشتناک دارن خيلي هاشون روزه دارند. شايد ظاهر درستي نداشته باشند ولي دل پاکي دارند."

يکي ديگه مي گفت: "بعضي ها توي ماه رمضان به خاطر يه اپيدمي اجتماعي چون همه روزه هستند مي خوان از بقيه عقب نمونند روزه مي گيرند."

حالا من نمي خوام قضاوت کنم و حکم بدم که تمام بد حجاب هايي که روزه مي گيرند به خاطر اينه که از بقيه عقب نمونند و انشا الله که به گفته دوستمون دلي پاک دارند و کم کم اين دل پاک بر ظاهر اونا هم تاثير بذاره و ظاهر رو هم مثل دل پاک کنه.

من خودم هيچ اشکالي ندارم ها که به بقيه اشکال مي گيرم. يه وقت فکر بد در مورد من نکنيد ها. من فردي کامل و بدون اشکال هستم.

اين پست هم اشکال زياد داره چون يک ذره در حالت عصبانيت نوشته شده و شايد بعدا حذف کردمش.

یک سال دیگه هم گذشت.

این یک سال برام یه عمر گذشت. چقدر دیر اومدی ولی باز خیلی خوشحالم که اومدی گناهام دیگه داشت وحشتناک زیاد می شد. این شیطون هم که دست از سر ما بر نمی داره. خوشحالم اومدی و سوغات برای من شب های قدر رو اوردی. خیلی دلم برای دعای سحر تنگ شده بود, ربنای افطار رو که دیگه نگو. اینم بگم که دلم برای زولبیا بامیه هم خیلی تنگ شده بود یکی از دوستام هم که اسم تو رو گذاشته ماه  زولبیا بامیه و در کل دلم خیلی برات تنگ شده بود ماه رمضون.

خدایا شکر دوباره به این مهمانی رسیدم.

این که میگن این ماه, ماه مهمانی خداست کاملا درسته و من کاملا بهش اعتقاد دارم. توی این ماه احساس نزدیکی بیشتری به خدا می کنم چون من توی این ماه دائم در حال عبادتم.(دائم خوابم)

توی این ماه اصلا نمی تونم توی شهر راحت برم. کسانی هستند که روزه نمی گیرند من اصلا کار به روزه نگرفتن اون ها ندارم شاید برای این کارشون دلیلی دارن ولی نمی دونم دقیقا همه میان جلو چشمای من آب, غذا یا چیزای دیگه تناول می کنند سیگاری های عزیز هم که دمشون گرم همچین دود رو میفرستند توی صورت آدم که نمیشه جا خالی داد. شاید هم اونا تقصیر ندارند من توی این ماه زیاد در پی خوراکی هستم و حساس می شم.

توی این ماه سعی کنید مناجات های حاج منصور ارضی رو از دست ندید.

از همین جا هم از تمام کسانی که از من رنجیدن می خوام به برکت این ماه من رو ببخشن.

تازگي ها من يه موضوعي رو فهميدم.

اون اينه که با کسي که در موقع تبادل نظر مي خواد نظرش رو به من تحميل کنه وارد بحث نشم.

براي خودم هم يه سري نشانه از اين طور افراد مطرح کردم. اونا اين ها هستند:

بلند شدن تدريجي تن صدا.

عصبانيت در چهره.

بهانه گيري در بحث.

و آخري مغلطه کردن,فرافکني و يا ساده تر منحرف کردن بحثه

اينم بگم من خودم هم قبلا اين چهار خصلت رو داشتم. (ولي الآن توي ترکم)

و الآن به نظرم اين طور بحث کردن عين ديکتاتوري.

توی این آشوب های اخیر این چهار خصوصیت رو توی کسانی که اسم خودشون رو گذاشتن معترض به وضوح دیدم.

هر کی هم که این پست من رو قبول نداره کاملا در اشتباهه و کلا هرچی من می گم درسته و حرف های دیگه دروغ و اشتباهه

يک ماه بود يکي از دوستام رو نديده بودم. نميدونستم کجاست. از برادرش که مي پرسيدم مي گفت: "سفره برمي گرده" ولي نمي گفت کجا.

بالاخره دو شب پيش برگشت و ديدمش.

گفتم: کجا بودي؟

گفت: کربلا!

باورم نشد تا اينکه عکس هاشون رو ديدم.

گفتم: چطور رفتيد؟  چرا اينقدر طول کشيد؟

گفت:چون پياده رفتيم.

گفتم: سخت نبود پياده رفتي؟

گفت: نه, تازه دوباره هم ميخوام برم.

توي دلم با خودم گفتم:"فکر مي کني پياده بودي اگه پياده بودي بعد از مسافت کمي خسته مي شدي مگه  آقا زائراشو پياده دعوت مي کنه تو پياده نبودي تو سوار سفيه عشقت به مولا بودي"

کربلا کعبه دل هاست خدا می داند            دیدنش آرزوی ماست خدا می داند

با كه گويم راز دل را، كس مرا همراز نيست    /   از چه جويــــم سِرّ جان را، دربه رويم باز نيست

نـــاز كن تا مى‏توانى، غمزه كن تا مى‏شود      /  دردمنـــــــــدى را نديدم، عــاشق ايـن ناز نيست

حلقـــــه صــــوفى و دير راهبم هرگز مجوى     /  مــــــــــــرغ بــال و پر زده، با زاغ هم‏پرواز نيست

اهل دل، عـــــــاجز زگفتار است با اهل خرد     /   بــــــى‏زبان بـا بى‏دلان هرگز سخن پرداز نيست

سربده در راه جانان، جان به كف سرباز باش    /   آنكـه سر در كــــــــوى دلبر نفكند، سرباز نيست

عشق جانان ريشه دارد در دل، از روز اَلَست     /   عشــــق را انجــــــام نبــود، چون ورا آغاز نيست

اين پريشان حالــى از جام "بلى" نوشيده ام

   ايـــن "بلــى" تا وصل دلبر، بى بلا دمساز نيست

غزلی از دیوان امام خمینی(ره)

هیچ دستی نشود جز بر خوان تو دراز  /  کس نجوید به جهان جز اثر پای تو را

رهرو عشقم و از خرقه و مسند بیزار  /  به دو عالم ندهم روی دل آرای تو را

قامت سرو قدان را به پشیزی نخرد  /  آنکه در خواب بیند قد رعنای تو را

به کجا روی نماید که تواش قبله نه ای؟  /  آنکه جوید به حرم, منزل و ماوای تو را

همه جا منزل عشق است; که یارم همه جاست  /  کور دل آنکه نیابد به جهان , جای تو را     

با که گویم که ندیده است و نبیند به جهان  /  جز خم ابرو و جز زلف چلیپای تو را

دکه علم و خرد بست, در عشق گشود  /  آنکه می داشت به سر علت سودای تو را

بشکنم این قلم و پاره کنم این دفتر  /  نتوان شرح کنم جلوه والای تو را

اغزلی بود از دیوان امام خمینی(ره)